Są takie urodziny, które planuje się tygodniami. Z listą gości, tortem z ulubioną postacią i balonami, które mają stworzyć ten klimat.

Są miejsca, w których dzieciństwo wygląda inaczej.

Wiosna przyszła.Czuć ją w powietrzu, w słońcu, w tym, jak świat budzi się do życia.Ludzie wychodzą na spacery, dzieci biegają po placach zabaw, ktoś pierwszy raz w roku siada na ławce z kawą.

Długo się nie odzywałam.Nie dlatego, że nie chciałam pisać.Dlatego, że czasem życie dzieje się tak intensywnie, że brakuje przestrzeni na słowa.

Nie dlatego, że nie mam nic do powiedzenia. Właśnie mam aż za dużo. Tylko brakuje siły, żeby to ubrać w słowa.

Najgorszą kłodą pod nogi dla rodziców dzieci leczących się onkologicznie nie jest nawet sama choroba. To może zabrzmi okrutnie, ale z chorobą uczysz się żyć. Wchodzisz w rytm oddziału, znasz już zapach sali, wiesz, jak reaguje organizm dziecka na kolejną chemię.

Są takie poranki, kiedy jeszcze zanim wstanę z łóżka, wiem, że to będzie trudny dzień. Plecy bolą tak, jakby ktoś w nocy położył na nich cały świat. Ale to nie ból fizyczny jest najcięższy. Najbardziej boli ta cicha presja, która pojawia się od razu po otwarciu oczu.

To nie jest łatwe. Czasami jest bardzo, bardzo ciężko.

Każda z nas to zna. Kiedy przychodzi gorszy czas, kiedy problemy piętrzą się jak pranie w poniedziałek, słyszymy od bliskich czy z poradników: „Zajmij się czymś”, „Skup się na czymś innym”, „Wyjdź do ludzi”. Brzmi prosto, prawda? Ale kiedy jesteś w środku życiowego sztormu, dodatkowe zadania to ostatnie, czego potrzebujesz.

Odkąd Mia zachorowała, moje noce przestały przypominać odpoczynek. Każdy szelest, każda zmiana rytmu jej oddechu sprawia, że jestem na równe nogi. Budzę się, czuwam, sprawdzam. To stan ciągłego czuwania – mój wewnętrzny tryb "stand-by", który nie wyłącza się ani na chwilę, nawet gdy moje ciało błaga o sen.

Kiedy słyszysz diagnozę onkologiczną u swojego dziecka, świat na moment przestaje istnieć. Znikają plany na wakacje, spotkania z przyjaciółmi, a kolorowe sale przedszkolne zamieniają się w sterylne ściany oddziału. Przez długi czas myślałam, że leczenie mojej córeczki, Mii, oznacza całkowitą pauzę w jej „zwyczajnym” dzieciństwie. Myślałam, że edukacja i terapia muszą poczekać, aż wyzdrowiejemy.

Są takie rozmowy, które zostają w człowieku na długo po tym, jak zamkną się za nami drzwi gabinetu. Wczoraj odwiedziłam moją zaprzyjaźnioną rehabilitantkę. Znacie to uczucie – to jedna z tych osób, z którymi nie rozmawia się tylko o napiętych mięśniach, ale o życiu. Często wymieniamy się doświadczeniami, bo obie jesteśmy „w tym gronie”. Jej mama walczy z nowotworem, a ja... cóż, wiecie, że temat onkologii towarzyszy mi każdego dnia w walce o zdrowie mojej córki.